| Logs van SOUTHERN ROCK |
--- Archief ---
|
| Afbeelding/foto |
 |
|
12-02-2007 - Cash op z'n best
Het is grappig om te merken dat kunstenaars hun eigen werk heel anders beoordelen dan hun kopers of hun fans. Zo schrijft Johnny Cash in de inlay van de cd My Mother's Hymn Book dat hij dit beschouwt als zijn beste album. Cash-adepten zullen dat een op z'n minst verrassende keuze vinden en zelf neig ik ook meer naar Live In Austin TX of het derde album uit de reeks American Recordings. Maar Cash heeft zo zijn eigen redenen: op deze cd uit 2004 zingt hij dezelfde liedjes die zijn moeder hem altijd toezong toen hij jong was. Daarom dus.
Zelf beschouw ik mijn voorlaatste boek als het beste wat ik ooit geschreven heb. Veel lezers hebben een voorkeur voor mijn debuut Sporen van Angst en er is heel wat voor te zeggen dat het in 2002 verschenen Terugslag mijn meest geraffineerde thriller is met de meeste onverwachte plotwendingen. Maar persoonlijk zou ik zondre aarzelen De Duistering uit 2004 meenemen naar een onbewoond eiland: dat is wie ik ben en dat is waarom ik ben gaan schrijven. En, niet helemaal toevallig, net als Cash' favoriete album heeft het een religieuze thematiek...
Gepost door: charlie op 12-02-2007 om 22:10
|
|
06-02-2007 - One + one = one
Er zijn van die nummers waar je als artiest eigenlijk niet aan mag komen. Neem One van U2, een absoluut kippenvelnummer dat alleen klinkt als het uit de keel komt van Bono zelf.
Zou je denken. Maar dan heb je de versie nog niet gehoord van Warren Haynes (Allman Brothers), live opgenomen voor een publiek van enkele tienduizenden. Moederziel alleen stond hij daar op dat podium met alleen zijn akoestische gitaar en een setlist die vooral in zijn hoofd bestond. Maar die stem! Het lijkt waarachtig wel of hij dat nummer zelf heeft geschreven: al zijn emotie zit in die paar minuten die het nummer in zijn versie duurt.
En dan is er natuurlijk nog die uitvoering van Johnny Cash op het derde album uit de American Recordings-reeks van Rick Rubin. Cash was op Solitary Man nog behoorlijk goed bij stem en in zijn handen klinkt One breekbaar en krachtig tegelijk. Ook hier geldt: kippenvel. Zou de conclusie soms moeten zijn dat sommige nummers zo sterk zijn dat niemand ze kan verpesten?
Gepost door: charlie op 06-02-2007 om 17:16
|
|
29-01-2007 - Country = blanke blues (2)
Nog een bewijs dat country eigenlijk een soort blanke versie van blues is: in geen enkel ander genre plunderen artiesten hun eigen repertoire zo schaamteloos en nergens ander wordt ook zo ruimhartig met andermans repertoire omgesprongen. Net zoals John Lee Hooker ontelbaar veel versies van Boogie Chillen heeft opgenomen, zo bestaan er van elk nummer dat Kris Kristofferson ooit heeft geschreven ook minstens drie verschillende versies.
Het is vaak heel leuk en leerzaam om de route te reconstrueren die zo’n nummer doormaakt. Zo staat op Live at the Philharmonic van Kris Kristofferson uit 1972 een prille versie van Sunday Mornin’ Comin’ Down, een nummer dat met een iets gewijzigde tekst ook opduikt op Live From Austin TX van Johnny Cash uit 1987, waarna Kristofferson zelf het nog een keer opnieuw opneemt op The Austin Sessions uit 1999. Dat zijn de ware klassiekers: nummers die na bijna veertig jaar nog steeds klinken alsof ze gisteren zijn geschreven...
Gepost door: charlie op 29-01-2007 om 16:05
|
|
26-01-2007 - Country = blanke blues
Zelf heb ik het pas sinds kort echt in de gaten, maar country is eigenlijk de blanke equivalent van mississippi-blues. Er zullen zat mensen zijn die zweren bij de ene stijl en de andere juist verafschuwen, maar zoveel verschil is er uiteindelijk niet. In beide gevallen gaat het om (meestal) een man met een gitaar die zingt over eenzaamheid, mislukte liefde en overmatig drankmisbruik.
Niet overtuigd? Luister dan voor de aardigheid maar eens naar de live opgenomen cd The Epic Collection van countryzanger Merle Haggard. Niet alleen komt in minstens twee liedjes het woord "blues" voor, ook staat er een hartverscheurend mooie versie op van het nummer Trouble In Mind. Dat lijflied van Big Bill Broonzy (dat gecoverd is door een ziljoen andere bluesartiesten) klinkt in zijn handen opeens als onvervalst countryverdriet...
Gepost door: charlie op 26-01-2007 om 14:59
|
|
19-01-2007 - Echt oude country...
Helaas zijn ze niet meer "live" te bewonderen, want zowel Joe als Janette Carter (inderdaad: van de wereldberoemde Carter Family) zijn recentelijk overleden, maar gelukkig is hun muziek vereeuwigd op de cd Last Of Their Kind. Joe en Janet - niet met elkaar getrouwd maar broer en zus - behoren niet tot de meest talentvolle tak van de familie, maar de muziek op deze cd is hartverscheurend mooi. Tijdens de opnamen waren ze allebei een jaar of tachtig en dat hóór je. Maar tegelijk heb je het gevoel dat ze op een zomerse avond op de porch van hun ranch aan het musiceren zijn en jij met een zelfgemaakte glas ice-tea in de hand stilletjes mag meeluisteren.
Wie gecharmeerd is van het laatste werk van Johnny Cash of gegrepen is door het bluegrass-virus na het zien van de film O Brother, Where Art Thou? kan niet om deze cd heen. Het is net of wijlen Alan Lomax ergens in de bush nog een laatste paar stokoude countrymuzikanten heeft gevonden die met heel hun hart & ziel een dik halfuur samen spelen tot ze buiten adem zijn. In die zin doet de titel van de cd zijn naam alle eer aan...
Gepost door: charlie op 19-01-2007 om 15:56
|
|
15-01-2007 - Turn The Page op Wikipedia
Zojuist heb ik mijn eigen bijdrage geleverd aan de on-line encyclopedie Wikipedia. Aanleiding: ik was op zoek naar de discografie van Bob Seger vanwege zijn sterke come-back album Face The Promise en ontdekte dat dit geweldige nummer een eigen pagina heeft. Hieronder een fragment; de bijdrage over Michael Stanley komt op mijn conto...
"Turn the Page" is about the emotional and social ups and downs of a rock musician's life on the road, against a slow tempo and a mournful saxophone part. It is generally considered one of the best of many such songs, on a par with Jackson Browne's "Load Out/Stay", Journey's "Faithfully" and "Let's Get The Show On The Road" by Michael Stanley, who even quotes the words "turn the page" in this particular song.
Hieronder nog een fragment. Ik heb iets bijgevoegd over Alligator Stew.
The song was also covered by Australian rock singer Jon English and the Dutch rock group Golden Earring. Southern Rock-band Alligator Stew recently did a great live-version of the song on the album Welcome to Monticello... LIVE!!!
Gepost door: charlie op 15-01-2007 om 16:51
|
|
15-01-2007 - Bobby breekt je hart
In blueskringen heeft er de laatste maanden een ware kaalslag plaatsgevonden. Niet alleen Robert Lockwood legde het loodje, ook muzieklegenden als Snooky Pryor en Honeyboy Edwards zijn kort na elkaar gestorven. En dan te bedenken dat ik Robert Lockwood destijds (ten tijde van Delta Crossroads) juist had ontdekt uit een soort nijd: John Lee Hooker was net dood, waarop ik uit ergernis op zoek ging naar bluesmensen van het eerste uur die nog muziek maakten. Want of dat nou onzin is of niet: je luistert anders naar muziek als je weet dat de artiest in kwestie nog ergens op aarde rondloopt of –sjokt.
Inmiddels heb ik ontdekt dat er niet zo’n hemelsbreed verschil is tussen blueszangers en country-artiesten die in hun nadagen nog – of weer – een cd opnemen. Volgens veel mensen behoren de American Recordings van Johnny Cash tot zijn allerbeste werk en datzelfde kan net zo goed gezegd worden van de laatste cd van Kris Kristoffersen. Willie Nelson maakt ondertussen platen in een ijzingwekkend tempo, alsof hij op die manier Magere Hein voor probeert te blijven, en ook George Jones en Merle Haggard zijn nog actief (al dan niet in samenwerkingsverband)
Afgelopen zaterdag voor het eerste ontdekt/gehoord: The Moon Was Blue van Bobby Bare. Eerlijk gezegd kende ik hem niet, maar afgaande op de foto’s in het cd-boekje moet hij destijds een gelikte C&W-zanger zijn geweest. De inmiddels 70-jarige Bare heeft ruim twintig jaar geen muziek meer gemaakt en dat feit alleen al maakt de cd tot meer dan zomaar een plaatje. Maar het is vooral de muziek die overtuigd: iedere keer als ik hem met licht trillende stem de klassieker Yesterday When I Was Young (inderdaad; van Charles Aznavour) hoor zingen, krijg ik letterlijk kippenvel. Héél indrukwekkend.
Gepost door: charlie op 15-01-2007 om 13:24
|
|
10-01-2007 - Schot in de roos
Ik had nog nooit van hem gehoord - sterker nog: ik wist niet eens dat Waylon een zoon had - maar Shooter Jennings staat op 21 april op het fameuze Blue Highways festival in Utrecht. Alle reden dus om zijn cd Put The O Back In Country te beluisteren. Af en toe klinkt hij als palief, af en toe als oudgedienden Lynyrd Skynyrd en nog iets vaker als newbies Tishamingo. Maar de cd rockt van A tot Z en hoort bij iedereen in de kast die van stevige C&W of onvervalste southern rock houdt!
Gepost door: charlie op 10-01-2007 om 22:40
|
|
11-12-2006 - Robert Lockwood - RIP
Het rijtje met oude, nog levende blueslegenden wordt steeds korter. Niet alleen Jay McShann blies op 7 december j.l. zijn laatste adem uit, eerder deze maand overleed ook bluesgitarist Robert Lockwood jr. Dat "junior" had hij zelf aan zijn naam toegevoegd om verwarring te voorkomen met pleegvader Robert Johnson. Lockwood werd 91 jaar oud en trad tot vlak voor zijn dood op.
Wonderbaarlijk genoeg heb ik hem een paar jaar geleden nog "live" gezien tijdens een (gartis toegankelijk!) bluesfestival in Rotterdam dat bijna om de hoek plaatsvond. Lockwood trad daar op met een bassist en zijn eigen onafscheidelijke twaalfsnarige gitaar en signeerde na afloop in de regen, met een paraplu boven zijn hoofd, zijn zelf meegebrachte cd’s. Een concert om nooit te vergeten.
Gepost door: charlie op 11-12-2006 om 17:09
|
|
24-03-2006 - Glasheldere Big Bill Broonzy
Gisteren zat ik in het meest beschutte hoekje en moeilijkst bereikbare hoekje van de tuin in de zon toen de postbode ineens kwam binnenwaaien met een pakje van Amazon. Inhoud: de driedubbele cd The Complete Vogue Recordings van Big Bill Broonzy. Nu heb ik van hem al het nodige in de kast staan (waaronder het eveneens driedubbele The Bill Broonzy Story, opgenomen vlak voor zijn dood), maar deze werd overal speciaal aangeraden, zeker als je dat ’afscheidsalbum’ tot je favorieten rekent.
Na beluistering zou ik dat nog wat krasser uit willen drukken. Als het om de late periode van Big Bill gaat (en dan hebben we het over de jaren 1951 tot 1957) dan is dit misschien wel de beste keuze. De opnamen stammen uit 1951 en 1952, maar klinken glashelder. Elke trilling in zijn stem, elke schijnbaar moeiteloze snaarpluk, alles is feilloos geregistreerd door de Franse technici. Bizar: de nummers zijn tien jaar voor mijn geboorte op de plaat gezet, maar ze klinken alsof hij ze gisteren heeft ingespeeld of - beter nog - alsof hij bij je in de huiskamer zit en uit de losse pols al zijn grote hits speelt.
Naast klassiekers als In The Evenin’ (when the sun goes down) en John Henry, horen we ook eigen composities als Big Bill’s Blues en Black Brown & White. Dat laatste nummer kende ik al van de gelijknamige cd met opnamen uit 1956, maar dit is de allereerste versie die hij ooit heeft opgenomen. En dan besef je opeens weer dat discriminatie en slavernij geen dingen zijn uit een grijs verleden (Broonzy’s ouders waren bevrijde slaven) maar in feite nog kersvers. Net als de muziek op deze sfeervolle, hartverscheurend mooie cd.
Gepost door: charlie op 24-03-2006 om 11:32
|
|
22-03-2006 - Blues in Ridderkerk
Ik had eerlijk gezegd nog nóóit van ze gehoord, maar dankzij internet zit er doorgaans maar twee minuten tussen het lezen van een willekeurige naam en het beluisteren van een muziekfragment in MP3-formaat. En het moet gezegd: ik was danig onder de indruk van de akoestische delta-blues van Paul Rishell en Annie Raines. Eerst dacht ik even dat zij zou zingen, maar zij is ’slechts’ zijn vaste mondharmonicaspeler.
Reden om hun naam in te tikken bij google: ze zijn headliner op het bluesfestival Bluezy op 1 april in mijn woonplaats Ridderkerk. In dezelfde zaal heb ik ooit Slayer en Anthrax zien spelen en dat blijft een historische gebeurtenis aangezien ze sindsdien voornamelijk in stadions hebben gestaan. Behalve dit Amerikaanse duo staat ook Kozmic Blue uit Keulen op de bill. Klinkt ook leuk, maar al na twee nummers begint het schorre gekreun van de zangeres op mijn zenuwen te werken. Toch: op 1 april ben ik erbij!
Gepost door: charlie op 22-03-2006 om 11:16
|
|
13-03-2006 - Otis Rush rocks!
Voor wie denkt mijn cd-collectie zich beperkt tot blánke mannen met cowboyhoeden: nee, dus. Sinds een week of twee luister ik zelfs weer hartstochtelijk naar blues. Dat komt zo: een collega gaf me een cd van Otish Rush die ik volgens hem ab-so-luut een keertje moest horen. Ja, ja, zal wel, dacht ik en ik pakte Troubles Troubles (The Sonet Blues Collection) plichtmatig aan. Ik wist dat Rush een begenadigd gitarist was, maar ik had verder niks van hem in de kast staan.
Thuis zette ik hem plichtmatig op en toen... was ik verkocht. Dankzij diezelfde collega luister ik de laatste twee weken alléén nog maar naar Otish Rush. Ik heb inmiddels zeven van zijn cd’s opgesnord en beluister ze de hele dag: in de slaapkamer, tijdens het schrijven, in de auto op weg naar mijn werk. Vooral zijn live-albums zijn niet te versmaden, maar dat geldt voor wel meer bluesgitaristen.
Zo gaat dat in het leven. Door een enkele ontmoeting kom je soms ineens op een heel ander spoor te zitten. Zonder die collega had ik tot mjn dood misschien nooit iets van Otish Rush gehoord en dat zou - om in stijl te blijven - doodzonde zijn geweest. Het is vaak ook een soort sneeuwbaleffect, want ik heb nu ook Albert King weer opgepikt. Diens album Live uit 1989 is onovertroffen en zijn versie van As The Years Go Passing By is zo mogelijk nog hartverscheurender dan die van Rush...
Gepost door: charlie op 13-03-2006 om 16:34
|
|
06-02-2006 - Deadwood
Het directe verband tussen een tv-serie op Talpa en deze pagina zal niet meteen duidelijk zijn, maar dat is niet mijn schuld. De serie heeft namelijk een heuse Music Supervisor (Jane Wallace) die een complete dagtaak heeft aan het zoeken van bijpassend muziek voor tijdens de aftiteling. Maar helaas, zoals dat wel vaker gaat bij commerciële omroepen, heeft iemand bij Talpa blijkbaar besloten dat aftiteling verspilde uitzendtijd is.
Los daarvan, alle lof voor het feit dat deze serie nu eindelijk ook hier te zien is. Voor wie de eerste twee afleveringen (op zaterdagavond om 23.20 uur) gemist heeft: Deadwood is de beste, grimmigste, spannendste en meest realistische western uit de geschiedenis. Zelfs wie niks met cowboys heeft, zou verplicht moeten kijken, want HBO heeft zichzelf hier overtroffen.
Enne, wat de link met dit weblog betreft: als Dickey Betts in z’n dagelijkse kloffie op een paard zou klimmen en zij aan zij met Wild Bill Hickock het stoffige goudzoekersstadje Deadwood binnen zou komen rijden, zou niemand raar met z’n ogen staan te knipperen...
Gepost door: charlie op 06-02-2006 om 16:12
|
|
|
